Braminizm, Brahmanizm

 

Nazwa nadana w europejskim religioznawstwie XIX w. hipotetycznemu, lokowanemu między X a V w. p.n.e. stadium przejściowemu pomiędzy wedyzmem a hinduizmem.

Wyróżniać by go miała znaczna rytualizacja życia religijnego - skomplikowane obrządki ofiarne sprawowane przez wyspecjalizowanych kapłanów-braminów, na rzecz przedstawicieli różnych warstw osiadłego i ustabilizowanego w swej strukturze społeczeństwa. Jądrem braminizmu byłaby zatem jadźńa (ofiara), a reprezentatywnymi pismami brahmany.

Zwraca się uwagę na astrobiologiczną perspektywę braminizmu, który - w swych spekulacjach na temat różnych elementów rytuału, np. poprzez złożoną symbolikę numerologiczną związaną z ofiarnym ołtarzem (jest on figurą kosmicznej góry, ciała Pradżapatiego, czasu i przestrzeni itd.) - wydaje się wpisywać człowieka i jego aktywność w szerszy porządek Wszechświata.

Istotny element braminizmu stanowiłaby w związku z tym nauka o karmanie i sansarze. Sprzyjałby on ponadto rozwojowi gramatyki, etymologii, fonetyki oraz retoryki, metryki i geometrii. Z okresem braminizmu należałoby też łączyć początki dwóch wielkich eposów indyjskich: Mahabharaty i Ramajany.

Jako przedhinduistyczna formacja pośrednia przechować mógłby on pewne elementy wierzeń autochtonów, których cywilizacja (tzw. kultura Indusu) została zniszczona przez najazd Ariów.

 

<< Religie, wyznania, sekty - menu