Druzowie

 

Sekta muzułmańska izmaelitów. Założona została przez dwóch misjonarzy Muhammada ibn Isma illa ad Darazi i Hamzę ibn Ali Ahmada.

Łączy cechy religii muzułmańskiej, chrześcijańskiej i dawnych wierzeń bliskowschodnich.
System teologiczny opiera się na wierze w okresowe przejawianie się Boga w ludzkiej postaci, porównywanej do zasłony, w której ukrywa się natura Boga.

Ostatnie pięć inkarnacji Boga to kalifowie Fatymidzi z których najdoskonalszym był Hakim za panowania którego sekta ta powstała.

Druzowie opracowali skomplikowany system teologiczno-filozoficzny który był dostępny tylko dla ludzi rozumnych tj. kalifów, a reszta to nieświadomi, zobowiązani do przestrzegania nakazów.

Wierzą w reinkarnację dusz ludzkich stworzonych w ograniczonej liczbie ze światła Hamzy ibn Alego, który jest " panem czasu "i " intelektem powszechnym ".

Darazi zginął w czasie rozruchów wywołanych przez przeciwników nowej religii.
Darazyci osiedlili się w północnej Syrii w roku 1017 - jest to pierwszy rok ery druzyjskiej.

Wyznawcami byli fellachowie pochodzącej ze starej szczepowej konfederacji Banu Tanuch. W XVI wieku część przeniosła się w góry Hauranu które odtąd noszą nazwę Dżabal ad-Duruz. Zorganizowali się w klany którym przewodzą emirowie.
W Libanie w XV wieku częścią kraju rządziła rodzina Tanuch.

Od roku 1517 do 1697 ród Ma an, z których najsłynniejszym był emir Fachr ad Din II.
W latach 1697 - 1841 władzę sprawował ród Szihabów na czele z emirem Baszirem II. Kolejnymi przedstawicielami sekty w Dżabal ad - Duruz była rodzina Hamdan, a następnie Atrasz.

W roku 1860 sekta dokonała rzezi chrześcijan, interweniowały wielkie mocarstwa i zmusiły Turków do opieki nad chrześcijanami. Obecnie w Libanie przewodzą rody Arslan i Dżumblatt, a w Syrii Atrasz.

 

<< Religie, wyznania, sekty - menu