|
Nowa "etyka"
Koniec XVIII
wieku dał początek różnym nowym "prądom umysłowym" i poglądom
filozoficznym. Powstała w lożach wolnomularskich idea "prawa
natury", a więc praw, dyktowanych przez "Najwyższego Budowniczego",
a ujawnionych człowiekowi "oświeconemu" przez "rozum naturalny"
dała podstawę rozwijającym się w XVIII wieku nowym poglądom
ekonomicznym. Niektóre wypływające z tego nauki głosiły, że tylko
"twórcza moc natury", a więc ziemia daje człowiekowi dochód.
Spowodowało to, że już za panowania Ludwika XV i XVI we Francji
ministrowie skarbu, w przekonaniu, że to głównie rolnictwo przynosi
dochód, rujnują szlachtę i chłopów wysokimi podatkami ([1] str.
339). W tym samym czasie przemysł fabryczny i handel kolonialny
jest pozbawiony takich ciężarów, w wyniku czego staje się on
źródłem bogactw wąskiej grupy ludzi. Temu zjawisku sprzyja ówczesny
liberalizm, stojący na gruncie "etyki naturalnej". Jednym z jego
przedstawicieli był angielski profesor Adam Smith głoszący między
innymi, że dążenie człowieka do zdobycia jak największej ilości
dóbr materialnych najmniejszym kosztem jest właśnie działaniem
naturalnym, zgodnym z ową "etyką". W ten sposób niejako
"rozgrzeszano" niczym nieograniczoną pogoń wąskiej grupy osób za
zyskiem, uwalniając ich jednocześnie od zarzutu wyzysku pozostałej
ludności. Ponadto wspomniany liberalizm ekonomiczny zabraniał
państwu wkraczać w stosunki gospodarcze w charakterze ich regulatora
co powodowało , że otwierano podwoje dla importu i eksportu, a
w tych warunkach o zysku decydował ruchomy kapitał oraz liberalne
pojęcia popytu, podaży i wolnej konkurencji ([1] str. 340).
Przedstawicielem najskrajniejszego liberalizmu klasycznego był
David Ricardo. Ten londyński bankier wydaje w 1817 roku w Anglii
dzieło "Zasady ekonomii politycznej", gdzie przedstawia miedzy
innymi swoją teorię "renty gruntowej". Wedle niej renta gruntowa,
czyli zysk z uprawy ziemi rośnie im urodzajniejszą ziemię bierze się
pod uprawę. Idąc dalej za tą myślą Ricardo dowodzi, że zamiast
uprawiać nieurodzajne grunty w Anglii i Europie lepiej jest
uprawiać o wiele bardziej urodzajną ziemię w południowej Ameryce i
zyskać w ten sposób duże zyski. Drugi wniosek wypływający z jego
teorii jest taki, że nie należy chronić rodzimej produkcji
żywnościowej, gdyż wzrost ceł na importowane zboże da w efekcie
także wzrost jego ceny, a tym samym spowoduje podrożenie życia w
Anglii. W ten sposób realizując te teorie w praktyce Anglia stała
się w XIX wieku państwem wyłącznie przemysłowo-handlowym i została
całkowicie uzależniona w zakresie środków żywnościowych od importu
zagranicznego ([1] str. 341). Opłakane skutki takiej właśnie
polityki ekonomicznej były szczególnie widoczne podczas II wojny
światowej. Dającą wiele do myślenia jest także teoria Ricarda
dotycząca płac robotniczych. Otóż wedle niej cena płacy nie ma nic
wspólnego z wartością wykonanej pracy. Cena naturalna pracy
ludzkiej wynosi tyle ile trzeba, by zachować klasę robotniczą przy
życiu i pozwolić jej na takie rozmnażanie się, by liczba robotników
nie zmniejszyła się. Z kolei obniżanie płac robotniczych, to zdaniem
Ricarda czysty zysk kapitalisty, a skoro pogoń za zyskiem jest
"dążeniem naturalnym", to jest tutaj dla nich szerokie pole do
popisu. Reasumując można stwierdzić, że Ricardo swoimi teoriami
otworzył bramy do opanowania gospodarczego świata przez wąską grupę
ludzi, bowiem jak z owych teorii wynika, pomyślność gospodarcza
ogółu da się zapewnić jedynie w ramach jednej globalnej gospodarki.
Tak więc liberalizm dał podwaliny pod nowoczesny ustrój
kapitalistyczny i umożliwił wąskiej grupie ludzi opanowanie centrów
życia gospodarczego na świecie. Uderzył on jednocześnie w dwa
fundamenty prawa rzymskiego: na pojętą po rzymsku instytucję
zobowiązań i na prawo własności ziemskiej ([1] str. 342).
"Zobowiązanie prawa rzymskiego
nosi charakter aktu , zawieranego między dwoma określonymi osobami w
sposób mniej lub bardziej uroczysty."
W przypadku kapitalizmu utworzono instytucje w których kupiec i
bankier "mogli się obracać
swobodnie a więc: weksel żyrowany, banknot, obligacje, akcje.
Wspólną cechą tych papierów było oderwanie prawa płynącego z
zobowiązania od osoby kogoś, kto uczestniczył, jako strona, w jego
zawarciu, a związanie go z posiadaczem papieru, a nawet po prostu z
okazicielem papieru."
Ponadto wprowadzone tzw. papiery
na okaziciela umożliwiały ukrycie prawdziwego właściciela majątku i
podstawienie w jego miejsce osoby fikcyjnej ([1] str. 343). Do
handlu tymi papierami, przedstawiającymi rzucone na rynek
zobowiązania osób fizycznych i prawnych powołano giełdę , dzięki
czemu finansjera światowa stała się jeszcze bardziej ukrytą, co
ułatwiało jej gospodarczy podbój świata -
"uzależniła ona państwa przez
popieranie lekkomyślnej gospodarki budżetowej, wywoływanie wojen,
szczególnie kolonialnych , co w rezultacie zmuszało skarby do
ratowania się pożyczkami, organizowanymi przez wielkie banki (...).
Na ludność nałożono bezproduktywny haracz w formie oprocentowania i
amortyzacji tych pożyczek państwowych."
Z kolei ogromne towarzystwa akcyjne i trusty zmonopolizowały
produkcję, zmuszając konsumenta do kupna towaru po cenie dyktowanej
przez przemysł i handel. Równolegle z tym dyktatem finansjery
światowej prowadzony był atak na drugi fundament prawa rzymskiego,
czyli prawo własności ziemskiej -
"jest to z początku atak
gospodarczy, mający na celu zrujnować rolnictwo, oparte na produkcji
indywidualnej, na wielkiej własności, a potem na własności
włościańskiej, na rzecz produkcji zamorskiej o charakterze
spekulacyjnym. Potem atak wkracza w sferę prawną i dąży naprzód do
ograniczenia prawa własności ziemskiej a później do wywłaszczenia."
Powodem prowadzenia takich działań było to, że własność ziemska była
zawsze i jest nadal podstawą samodzielności gospodarczej narodów, a
tej własności nie można było "ukryć" i "schować" jak akcję czy
weksel. Dlatego z taką nienawiścią wyrażano się o rzymskim prawie
własności ziemskiej, o którym syjonista Maks Brod napisał:
"Rzymianie, najobrzydliwszy naród,
jaki kiedykolwiek stąpał na tej ziemi, naród, na którego prawo
Europa jeszcze dzisiaj choruje, którego instytucje prywatnej
własności stały się naszą zgubą."
([1] str. 346). Tak więc dzięki rozwojowi stosunków
przemysłowo-handlowych w XIX wieku powstało szeroko rozpowszechniane
przekonanie , jakoby drobna własność ziemi, własność chłopska była
przeżytkiem i "naturalny postęp" musi ją unicestwić. Wojny światowe
spowodowane przez interesy międzynarodowego kapitału utrwaliły
dyktaturę światowej finansjery, która zaczęła propagować kolejne
hasła, aby umocnić się na zdobytych pozycjach . Poprzez różne agendy
zaczęto w poszczególnych krajach wprowadzać takie prawa i zasady ,
które pozbawiają je całkowicie resztek samodzielności politycznej i
gospodarczej. Potem przyjdzie zapewne czas na stworzenie jednego
globalnego organizmu państwowego, kierowanego przez jeden rząd
światowy. Wprowadzany konsekwentnie, również u nas, liberalizm
ekonomiczny, powodujący rujnowanie gospodarki narodowej oraz walka z
własnością ziemską poprzez niszczenie rolnictwa wydają się być
etapami realizacji takiego właśnie planu.
Międzynarodowe
dynastie pieniądza
Rozwój
kapitalizmu przemysłowego wiąże się ściśle z powstaniem prawdziwych
"dynastii pieniądza" w ramach poszczególnych rodzin bankierskich.
Niemal regułą były w tym przypadku powiązania narodowe i bogate
ożenki między ich członkami, co zapewniało dalszą koncentrację
kapitału i tworzenie międzynarodowych "mega-banków", które stały
się jednym z najważniejszych narzędzi w rękach architektów Wielkiego
Planu. Jedną z owych dynastii, która odegrała bardzo istotną rolę w
tworzeniu zrębów Nowego Porządku Świata była rodzina Rothschildów.
Pochodziła ona z biednej dzielnicy Frankfurtu. Z rodziny tej
wyłonił się Mayer Amschel Bauer. Na frontonie jego domu wisiał
szyld, zawierający symbol rodziny w postaci czerwonego heksagramu.
Heksagram , zwany też pieczęcią Salomona, posiada konotacje
okultystyczne i kabalistyczne, będąc używanym w starożytnych
religiach jako symbol Molocha, Astortecha i Saturna - planety ważnej
w okultyźmie i kabale. W średniowieczu był on wykorzystywany przez
arabskich magików, kabalistów a także przez satanistów. Symbol ten
musiał mieć chyba dla Mayera Amschela Bauera duże znaczenie skoro
zdecydował się na zmianę swojego nazwiska na Rothschild ("Rot-schildt"
co oznacza po niemiecku "czerwony szyld") ([8] str. 61). W 1753 roku
wysłano dziesięcioletniego Mayera na nauki rabinackie, zaś w wieku
12 lat zaczął on pracę w banku
Iluminatów,
należącym do Oppenheimera w Hanowerze. Tam przez siedem lat
poznawał tajniki bankowości. W Hanowerze poznał generała von
Estorffa, numizmatę, który w 1763 roku opuścił to miasto i dołączył
do dworu Williama IX - księcia Hesse Hanau - właściciela Frankfurtu.
Znajomość Rotschilda z von Estorffem pozwoliła mu na rozpoczęcie
interesów z samym księciem jak też dała mu możliwość wejścia w kręgi
Iluminatów, bowiem dynastia Hesse była z nimi ściśle związana.
Zresztą Rothschildowie zawsze odgrywali wielką rolę w Zakonie
Iluminatów. Po tym jak bawarscy "Oświeceni" zostali zdemaskowani,
główny ośrodek okultyzmu i kontroli tajnych towarzystw w Europie
przeniósł się do Włoch. Był on tam znany jako Alta Vendita (Wysoka
Wenta) i był kierowany przez syna Amschela Rotschilda - Carla (Kalmanna)
([8] str. 63).
Organizacja ta była tajnym stowarzyszeniem,
które w pierwszej połowie XIX wieku zdawało się przejmować
dziedzictwo
iluminatów
w kierowaniu tajnymi związkami. Jak głosi
wyjątek z nadal obowiązującej instrukcji Wysokiej Wenty (tekst
pochodzi z 1819 roku):
"Nasz cel ostateczny to cel
Voltaire'a i Rewolucji Francuskiej: unicestwienie na zawsze
katolicyzmu, a nawet wszelkiej idei chrześcijańskiej, i
niedopuszczenie, by przetrwała na ruinach Rzymu".
W sumie protoplasta
rodu Mayer Amschel miał pięciu synów i pięć córek. Zgodnie z jego
wolą, aby zachować ciągłość rodu, tylko synowie dziedziczyli
interesy i fortunę, zaś córki zostały wydane za innych bankierów.
Wszyscy synowie mieli takie samo drugie imię - Mayer i zostali
wtajemniczenie w sprawy rodzinnych interesów już w wieku 12 lat , a
byli to: Amschel Mayer, Jakob (James) Mayer, Salomon Mayer, Nathan
Mayer, Kalmann (Carl) Mayer ([2] str. 64). Wkrótce, jak pisze ks.
J.A.Cervera ([2] str. 85):
"Amschel Rothschild został intendentem
i miał w 1787 r. dostęp do finansów Fryderyka II. Kiedy Wilhelm
wyrzucił Francuzów z Frankfurtu i wysłał 8000 ludzi do Anglii,
Rothschild już prosperował jako dostawca wojskowy. Skorzystał z
zamknięcia giełdy w Amsterdamie tak, że jego dochody wzrosły z 2000
do 15 000 florenów. Wkrótce jego fortuna wzrasta do 1 miliona. To
był dopiero początek. Żeni swego syna Salomona z Karoliną Stern, z
bogatej rodziny z Frankfurtu. Zaangażował się w sprawę pożyczki
księcia Hesse dla cesarza. W nagrodę otrzymuje tytuł oficjalnego
agenta dworu cesarskiego oraz niesamowicie wysokie zarobki. Kiedy
Francuzi atakują w 1805 roku Kassel, Rotschild ukrył swoje akcje i 5
milionów w srebrze w skrzyniach, które umieścił w domu ambasadora
Austrii. W 1798 r. Rothschild wysłał swojego trzeciego syna
Nathana do Anglii, który
zainstalował się w Manchesterze mając do dyspozycji od ojca 250 000
florenów. Osiedla się w Londynie i w 1805 roku, żeni się z niejaką
Cohen i nawiązuje kontakty z kuzynem bogatego Mojżesza Montefiore z
rodziny żydowskiej z Liorno we Włoszech. Udziela pożyczek hrabiemu
York i Clarence, co umacnia jego pozycję. Ten Rothschild zaczyna
międzynarodową działalność, kiedy Hesse poleca mu kupić akcje
brytyjskie, na których dzięki manipulacjom zarabia grube pieniądze.
Kupuje sztabki złota z Kompanii Indyjskiej i specjalizuje się w
złodziejskich, nielegalnych transakcjach. W 1810 r. Amschel
Rothschild, dzieli 370 000 florenów dając po połowie dwóm
najstarszym synom Amschelowi i Salomonowi. Młodszym synom Charlesowi
i Jamesowi dodaje po 30 000 florenów, w ten sposób powstało imperium
Rothschildów. Rothschild wysyła swoich delegatów na Kongres
Wiedeński i rozdziela tam hojne podarki."
Nathan wysyła swojego brata Salomona do Berlina, aby ten
sfinalizował pożyczkę dla Prus w dwóch ratach o wysokości 200 000 i
150 000 funtów, a sam wkrótce zostaje honorowym konsulem w Londynie.
Niedługo później Rothschildowie rozpoczynają swoją ekspansję także
na terenie Włoch. Salomon dostarcza funduszy na wyposażenie korpusu
ekspedycyjnego z Austrii, który po wygraniu bitwy pod Rieti wkracza
do Neapolu. Tam z kolei najmłodszy z braci - Charles emituje w 1821
roku całą serię pożyczek - po 16 milionów dukatów. Wkrótce klan
Rothschildów opanowuje całą Europę, w czym pomaga im wielce
posiadanie własnej, najszybszej na świecie poczty, mającej
immunitet dyplomatyczny. Amschel jest we Frankfurcie, Nathan w
Londynie, Salomon w Wiedniu, James w Paryżu a Charles w Neapolu.
Nadal widoczne są związki Rothschildów z tajnymi towarzystwami.
James był w Paryżu masonem najwyższego 33 stopnia Obrządku
Szkockiego, jego brat Nathan członkiem loży "Emulation" w Londynie,
później także Salomon zostaje wprowadzony do wolnomularstwa ([8]
str. 64).
Wkrótce
Rotschildowie znowu pojawiają się na scenie. W
sierpniu 1832 r. francuski minister finansów w związku z deficytem
25 milionów franków był zmuszony zwiększyć budżet obrony narodowej
z 231 000 do 434 000. Wtedy z pomocą pospieszył Rothschild z
pożyczką 150 milionów. Austria dozbrajając 3 armie we Włoszech,
Czechach i w Austrii mając deficyt 85 milionów florenów zwróciła się
do Salomona Rothschilda i Sina Geymullera, otrzymując kolejno
pożyczki w wysokości 36, 30 i 50 milionów. Nawet papież Grzegorz
XVI, chcący wyposażyć oddziały wojskowe zastępujące Austriaków,
prosił o pomoc finansową Charlesa Rothschilda, który pożyczył milion
florenów. Często różni historycy podkreślają wpływy dynastii
bankierskich na rozwój wypadków historycznych. Szczególnie dotyczy
to Rothschildów, określanych często jako:
"Królowie
bankierów i bankierzy królów". Jak
twierdzą niektórzy Ludwik Filip pokazywał Jamesowi Rothschildowi
tekst swojego przemówienia przed jego wygłoszeniem?, a
Metternich uważany za konserwatywnego męża stanu miał powiedzieć:
"We Francji
dom Rothschilda był ważniejszy od rządów ..."
W czasie
Komuny Paryskiej w 1871 roku międzynarodówka socjalistyczna zwróciła
się do Banku Francji z prośbą o pożyczenie 10 milionów franków.
Wówczas to kolejny członek bankierskiej dynastii - Alfonso Rotschild
- dał im 500 000 franków. W rezultacie tego 150 posiadłości
Rostchilda w Paryżu zostało ominiętych przez rebeliantów, którzy
podpalili miasto z czterech stron. Dynastia Rotschildów nadal
angażuje się mocno w politykę międzynarodową, popierając Anglię, a
potem Bismarcka przeciwko Austrii i Francji, a jej bogactwa
pozostają nadal w rękach tej rodziny bowiem ([2] str. 89):
"Anzelm idzie
w ślady swego ojca i walczy z konkurencją w Wiedniu. Meyer Charles
usadawia się we Frankfurcie, Adolf zastępuje ojca w Neapolu.
Po odmowie pożyczki 500 000
dukatów królowi Franciszkowi Obojga Sycylii, Alfonso jest zmuszony
do opuszczenia Wiednia. W połowie XIX w. Rothschildowie mają 4
główne biura. W Londynie urzęduje Lionel, a następnie Nathaniel. W
Paryżu James a w Wiedniu Anzelm, a następnie Albert. We Frankfurcie
działa Meyer Charles, potem Wilhelm, a kiedy ten umiera w 1901 r. w
formie ajencji kontynuuje urzędowanie Goldsmith żonaty z córką
Rothschilda."
Potomkowie
założycieli dynastii Rothschildów nawiązują także kontakty z innymi
swoimi pobratymcami w Europie i poza nią np: z Sassoonem z Bagdadu,
Guinsburgiem w Petersburgu, z Schombergiem w Nowym Jorku
, z Bauerem i Weisweilerem w Madrycie oraz ze wspólnikami w
praktycznie wszystkich stolicach europejskich. Gdy Bismarck zaczyna
dochodzić do władzy, Rotschildowie uznają, że trzeba go poprzeć.
Mianowany kanclerzem negocjuje z Bleichroederem, reprezentantem
konsorcjum Rothschildów, uzyskanie funduszy na wojnę z Austrią.
Przed śmiercią (17 października 1868 r.) James popiera nowego
kanclerza Niemiec, starego przyjaciela rodziny, który często
zatrzymywał się w posiadłości Amschela w czasie pobytu we
Frankfurcie. W czasie ustalania wielkości odszkodowań narzuconych
przez Niemcy Francji w Wersalu obecny jest Alfons Rothschild ze
wspólnikiem Bleichroderem, którzy sugerują wysokość miliarda, co
zostaje podwyższone przez Bismarcka do 5 miliardów. W Niemczech
sytuacja jest podobna jak we Francji, gdyż tutaj także rynek
finansowy kontrolują w zasadzie wielcy międzynarodowi bankierzy
tacy jak: Gustaw Mevissen, który przy współpracy z Oppenheimerem
założył w 1848 r. "Schaafhausenscher Bankverein" w Kolonii. W 1858 r
powstaje również "Bank fur Handel und Industrie" przy poparciu "Berliner
Handelgeselschaft" Mendelssohna, a w 1872 r. Eugene Gutman zakłada "Dresdner
Bank", który wchłaniając inne banki stał się potęgą i w 1904 r.
kontrolował 1200 mniejszych banków. Wkrótce cała ta sieć bankowa
rozszerza się na całą Europę z odgałęzieniami w USA i w Turcji.
Rothschildowie mieli także swój wielki udział w
jej rozwoju na terenie Stanów Zjednoczonych, wspomagając finansowo
takich bankierów jak choćby: Abrahama Kuhna, Salomona Loeba, Jakuba
Schiffa, Johna D.Rockefellera, Johna P.Morgana, czy Edwarda
Harrimana. Jak stwierdza W.T.Still ([5] str. 156):
"Z
pewnością Rotschildowie mieli głęboki wpływ na przemysłową Amerykę.
Działając za pośrednictwem firm z Wall Street, a mianowicie Kuhn,
Loeb & Co oraz J.P. Morgan Co., Rotschildowie finansowali Johna D.
Rockefellera, tak że mógł on stworzyć imperium Standard Oil.
Finansowali oni także działalność Edwarda Harrimana (koleje żelazne)
i Andrew Carnegiego (stal).
Do początków XX w. bogactwo niewidocznego obecnie Domu
Rotschildów urosło do takiej skali, że oceniano, iż kontrolują oni
połowę świata."
Do wymienionych
wyżej przemysłowców i bankierów, niejednokrotnie stosujących różne
oszukańcze i spekulacyjne metody, którzy odegrali istotną rolę w
gospodarce i finansach Stanów Zjednoczonych można dodać takie osoby
jak ([2] str. 92-93):
Robert Morris -
armator i dostawca wojskowy, który przy pomocy 104 milionów dolarów
finansował wojnę.
Chaim Salomon,
który będąc udziałowcem "Bank of America" opłacał oddziały
francuskie w Ameryce, a w latach 1871 - 1874 udzielił nowemu państwu
pożyczek na sumę 658 000 dolarów Jak pisała gazeta "Hajnt" z 9
sierpnia 1927 r. w uznaniu za te zasługi temuż Salomonowi chciano
nawet wystawić pomnik na Madison Square Garden w Nowym Jorku, ale
nie zgodziła się na to tamtejsza komisja municypalna ([1] str.
384).
Rodzina Seligmanów
- Józef i 8 braci emigrowali z Bawarii w 1837 i ulokowali się w
stanie Pensylwania, otwierając sklepy z ubraniami i mając duży
magazyn w Nowym Jorku. W czasie wojny domowej braciom Seligman
opłaciło się bardzo poparcie kandydatury Abrahama Lincolna i już w
1862 r. rząd jest im winien milion dolarów za mundury wojskowe.
Otwierają mały bank, który ma oddziały w Londynie, Paryżu,
Frankfurcie i w San Francisco. Generał Grant, przyszły prezydent
Stanów Zjednoczonych, będąc masonem zakonu York (posiadającego w
1880 roku 10 000 lóż masońskich z 450 000 członków) staje się
marionetką w rękach finansjery i w czasie kryzysu w 1873 roku
ofiarowuje Józefowi Seligmanowi stanowisko Sekretarza Skarbu.
William
H.Vanderbilt kupował używane statki i sprzedawał je rządowi USA po
podwójnej cenie.
John Pierpont
Morgan kupował przestarzałe karabiny po 3,5 dolara za sztukę i
sprzedawał rządowi po 22 dolary.
John D. Rockefeller
stawiając na „czarne złoto" w Pensylwanii w 1859 r. otwiera szereg
rafinerii ropy naftowej pod nazwą "Standard Oil". W momencie, kiedy
staje się właścicielem rynku naftowego podnosi cenę baryłki nafty z
10 centów do 20 dolarów.
Meyer Guggenheim,
w wieku 19 lat wyemigrował ze Szwajcarii do Ameryki gdzie
początkowo handlował nićmi i brokatami, potem kupił sklep spożywczy
w Filadelfii i zajmował się rafinacją miedzi. Wkrótce wraz z 7
synami posiadał kapitał 1 250 000 dolarów. Później kupując różne
rafinerie tworzy międzynarodowy trust. Staje się właścicielem
„Chile Copper", posiada przedsiębiorstwa na Alasce, handluje
nitratami w Chile, metalami w Boliwii i diamentami w Kongo.
Rodzina Lazardów (Simon,
Lazare, Elie, Aleksander) zaczął od skromnego biura w San Francisco.
Potem posiadł firmę eksportowo-importową w Paryżu, przekształconą w
1876 r. w bank. Wkrótce potem przeniósłi się do Nowego Jorku i
otworzył oddział banku w Londynie, zajmując się spekulacją akcjami
kopalni złota i zarabiając na tym dużo pieniędzy.
Maurice Friedlander
zdobył swój ogromny majątek na handlu zbożem.
J.Gould i bank Kuhn,
Loeb & Co.
zdobyli swoje olbrzymie fortuny na eksploatacji linii kolejowych i
na poparciu ruchu, komunistycznego w Rosji. W 1860 roku jest w
Ameryce 30 625 mil linii kolejowych, zaś w roku 1920 ich długość
wzrasta do 263 821 mil. To gigantyczne przedsięwzięcie było
finansowane przez drobnych inwestorów z zyskiem gwarantowanym przez
banki. Jak się później okazało wprawdzie zyski były olbrzymie, ale
nie podzielono ich między inwestorów, a banki, które okradły
inwestorów były w rękach grup: Vanderbilta, Morgana, Goulda, Billa,
Kuhn-Loeba oraz Rockefellera. W XX w. nadal działają niektóre z
tych złodziejskich dynastii, stosując te same złodziejskie metody w
biznesie.
Jakub H.Schiff,
który wkrótce po zakończeniu wojny domowej w USA przybywa z
Frankfurtu do Nowego Jorku. Jak się przypuszcza z polecenia
Rothschilda miał on przejąć kontrolę nad amerykańskim systemem
pieniężnym, lokując swoich ludzi w rządzie federalnym i rządach
stanowych oraz organizując ruch ateistyczny i antagonizując
obywateli, szczególnie białych i czarnych. Do 1872 roku Schiff
pracował w Nowym Jorku jako agent handlowy, potem wraca czasowo do
Niemiec, gdzie nawiązuje kontakty z bankierami w Paryżu i Holandii.
Abraham Kuhn ściąga go do swojej firmy w Nowym Jorku i żeni z córką
swojego wspólnika Salomona Loeba, Teresą. Zarówno Kuhn jak i Loeb
byli emigrantami z terenu Niemiec, którzy przybyli do USA w
połowie lat czterdziestych dziewiętnastego stulecia ([2] str. 93).
Dzięki temu ożenkowi Jakub Schiff stał się współpartnerem spółki
bankierskiej Kuhn, Loeb & Co. ([3] str. 21). Posiada on również
udziały w rafineriach, w Westinghouse Electric, w firmach
ubezpieczeniowych i telekomunikacyjnych. Schiff kierując firmą Kuhn,
Loeb & Co., która reprezentuje jedną trzecią systemu bankowego w
USA, jednocześnie inwestuje ogromne sumy pieniędzy aby obalić carat
w Rosji, licząc na udzielenie pomocy, której będzie potrzebować
rewolucja z 1905 i 1917 r. w rękach Lenina i Trockiego.
Rodzina
Warburgów - w 1907 roku ze sprzymierzonej z Rotschildami, firmy
bankierskiej - Domu Warburga, wysłano do Stanów Zjednoczonych Paula
Moritza Warburga, aby został partnerem w najpotężniejszej firmie
bankowej Ameryki Kuhn, Loeb & Co. P.Warburgowi jako "ekspertowi"
płacono wówczas astronomiczne wynagrodzenie w wysokości 500 000
dolarów rocznie ([5] str. 171). Jeden z braci Paula, Max pozostał w
Niemczech by zarządzać rodzinnym bankiem, zaś drugi Felix ożenił się
z córką Jakuba Schiffa - Fredą. Innym przedstawicielem klanu
Warburgów był James P. Warburg , związany podczas wojny z
Roosveltami. Będzie on później jedną z wyroczni Franklina Delano -
gubernatora Nowego Jorku, a następnie prezydenta USA. Tenże James
P.Warburg tak określił w 1932 roku swoją filozofię rodzinną:
"Powinniśmy pobudzać gospodarkę
planową i socjalistyczną, a następnie włączyć ją w jeden
socjalistyczny system o wymiarze światowym."
([7] str. 72).
Paul Warburg,
spadkobierca starej dynastii bankierskiej założonej jeszcze w 1798 r
w Hamburgu, otrzymał za żonę, córkę Salomona Loeba - Ninę, wchodząc
do spółki Kuhn, Loeb & Co. Później córka Warburga wyszła za mąż za
W.Rothschilda, jednego z głównych doradców prezydenta USA W.Wilsona
na Konferencji Wersalskiej. W ten sposób dzięki tym małżeństwom i
pieniądzom Rothschildów spółka Kuhn, Loeb & Co. stała się dominującą
i zaczęła wpływać na losy świata. ([3] str. 23). Firma ta
kierowana przez Jakuba H.Schiffa, wsparła finansowo między innymi
cesarza japońskiego w jego konflikcie z carską Rosją w 1905 roku, a
później w 1917 roku także rewolucję bolszewicką w Rosji. Gdy w
czasie wojny rosyjsko-japońskiej kilkadziesiąt tysięcy rosyjskich
żołnierzy zostało wziętych do niewoli, członkowie amerykańskiej
organizacji "Przyjaciół Wolności Rosjan", finansowanej przez Schiffa,
rozsiewali wśród nich rewolucyjną propagandę. Wówczas to między
innymi przetransportowano z USA do Japonii półtora tony papieru z
rewolucyjną propagandą. Tenże Schiff w 1907 roku przestrzega surowo
nowojorską Izbę Handlową , że jeżeli nie ustanowi się banku
centralnego, to wyniknie stąd chaos finansowy. Z kolei w 1913 roku
zakłada on w USA organizację pod nazwą: Anti-Defamation League (ADL),
która zaczęła kontrolować wszystkie organizacje "walczące o ludzkie
prawa", radiostacje, agencje reklamowe i środki masowego przekazu i
uzyskując swoisty "monopol na prawdę" ([3] str. 24). Z inspiracji
sterników międzynarodowej finansjery spółka Kuhn, Loeb & Co. działa
także na rzecz stworzenia za Atlantykiem prywatnego,
scentralizowanego systemu bankowego - pod nazwą
Federal Reserve System,
który istnieje zresztą do dzisiaj. Jednym z jego administratorów od
1914 roku był wspomniany już Paul Warburg ([7] str. 72). Wkrótce do
wymienionych bankierów międzynarodowych dołącza także Bernard Baruch,
który szybko zaczyna dorównywać bogactwem Warburgom. Zostaje on
mianowany przez Wilsona przewodniczącym Komitetu Morskiego i Rady
Obrony Narodowej USA. Odtąd Baruch staje się światowym "królem
stali", podstawowego surowca dostarczanego aliantom w czasie I
wojnie światowej ([4] str. 14).
Reasumując
można stwierdzić, że w latach 1900-1914 wysuwają się na czoło w
Ameryce i na świecie dwie międzynarodowe potęgi finansowe ([7] str.
65): Rockefellerów i grupa Morgana, które jak już wcześniej
wspomniano powstały przy wydatnej pomocy finansowej klanu
Rotschildów. Rockefellerowie rządzą imperium naftowym "Sandard Oil",
przejmują kontrolę nad rynkami miedzi, stali, tytoniu oraz centrów
bankowych, w szczególności "National City Bank" i U.S. Trust Company"
jak też nad jednym z największych przedsiębiorstw ubezpieczeniowych
na świecie "Equitable Life and Mutual " w Nowym Jorku. Z kolei
Morganowie rządzą przemysłem stoczniowym, elektrycznością,
kauczukiem, jak również centrami bankowymi - "National Bank of
Commerce" i "Chase National Bank" oraz firmami ubezpieczeniowymi.
Klejnotami ich fortuny są "General Electric" oraz "Guaranty Trust
Company". Z grupą Morgana jest także zrzeszona poprzez "American
International Corporation" (AIC) wspomniana już firma Kuhn, Loeb &
Co. ([7] str. 123).
Oczywiście
często bywa tak, że wspomniane imperia finansowe współdziałają ze
sobą w różnych przedsięwzięciach. Wśród ich najbliższych
współpracowników można spotkać również takie nazwiska jak Edwarda
Harrimana, którego syn Averell, będzie jednym z doradców prezydenta
Roosevelta, braci Dulles, szczególnie aktywnych w trakcie
przygotowywania Traktatu Wersalskiego, a także Clarence Dillona ze
stojącymi za nim firmami : "Goodyear", "Dodge" i "Chrysler" ([7]
str. 65). Co więcej większość z osób zajmujących kierownicze
stanowiska w korporacjach finansowych miała także bardzo ścisłe
koneksje z tajnymi towarzystwami, a szczególnie z masońskim Zakonem
Skull &Bones, spadkobiercą
Iluminatów
Weishaupta. Zakon ten gromadził i gromadzi także obecnie w swoich
szeregach elitę polityczną, bankową i finansową w Stanach
Zjednoczonych. Dla przykładu można podać, że członkami tego
stowarzyszenia byli miedzy innymi ([9] str. 135,169):
Averell Harriman ,
(inicjowany w 1913) - dyrektor "Morgan Guaranty Trust"
E.Roland Harriman ,
brat Averella (inicjowany w 1917) - dyrektor "Union Banking
Corporation"
Knight Woolley
(inicjowany w 1917) - dyrektor "Morgan Guaranty Trust" oraz "Federal
Reserve Bank of New York"
Percy Rockefeller
(inicjowany w 1900) - syn J.D.Rockefellera, dyrektor "Morgan
Guaranty Trust"
Prescot Sheldon
Bush - ojciec George Busha Seniora- (inicjowany w 1917) - partner "Brown
Brothers, Harriman"
George Bush Senior
(inicjowany w 1947 ) - były prezydent USA
Powyższe
powiązania wyjaśniają, przynajmniej częściowo, dlaczego wymienione
potęgi finansowe poprzez podległe im firmy wspólnie i konsekwentnie
brały udział w tworzeniu Nowego Porządku Świata ,a więc w
finansowaniu obu wojen światowych, budowaniu Związku Sowieckiego,
hitlerowskich Niemiec i "New Dealu" Roosevelta. Co ciekawe większość
z nich posiadała swe siedziby zlokalizowane w jednym miejscu, przy
Wall Street i
120 Broadway
w Nowym Jorku.
Literatura:
1. H.Rolicki -
"Zmierzch Izraela" - Warszawa 1932.
2. J.A.Cervera -
"Pajęczyna władzy" - Wrocław 1997.
3. R.Gładkowski -
"Myślącym pod rozwagę" - Toronto 1984.
4. H.Pająk - "Piąty
rozbiór Polski" - Lublin 1998.
5. W.T.Still -
"Nowy Porządek Świata" - Poznań 1995.
6. P.Virion - "Rząd
Światowy" - Warszawa 1999.
7. P.Villemarest -
"Źródła finansowe komunizmu i nazimu" - Warszawa 1997.
8. H.Pająk -
"Bestie końca czasu" - Lublin 2000.
9. A.C.Sutton - "Americas
Secret Establishment" - Liberty House Press 1986.
źródło:
http://www.iyp.org/polish/history/antypolonizmy/
|
